artymarty.net

Toen ik mijn vader met de rolstoel zijn appartement in had gereden en hem op zijn vertrouwde stoel bij de tafel had geholpen zei hij:
“Ik heb geluk gehad met mijn hersenbloeding. Ik ben door het oog van de naald gekropen. De neuroloog heeft gezegd dat als ik gerookt had, het heel wat slechter met mij was afgelopen. Die nicotine en al die andere rommel veranderen de bloedvaten en aderen in je hersens.
En dan denk ik aan Dingetje…”
Dingetje is mijn oudste broer.
Hij rookt een pakje sigaretten per dag, of meer.
“Tja” zei ik, “met zijn rookgedrag haalt hij jouw leeftijd niet eens, dus daar zou ik mij maar niet druk over maken.”
“Dat is weer een ander verhaal” zei mijn vader moedeloos.

Later had ik een beetje spijt van mijn cynische grap.
Humor is de laatste strohalm in bange dagen, maar soms, soms moet je dergelijke grappen maar even voor je houden.

Achter mijn toetsenbord ben ik een hele jongen.
Met twee vingers kan ik de wereld aan!
(Dit is een grapje want ik type met twee vingers.)

Maar nu in de boze buitenwereld.

Op kerstavond kwam ik er achter dat de linkerkoplamp van mijn barrel het niet meer deed.
Meteen naar huis geracet.
Hopen op geen bekeuring die ik ook niet (engeltje?) kreeg.

Op eerste kerstdagmiddag moest ik voor een bezoekje naar het ziekenhuis.
ANWB bellen of toch zelf maar gaan prutsen?
Tja tja tja tja.
Voor een lampje…
Ik keek naar het daglicht.
Het is verboden om met defecte verlichting de weg op te gaan, maar met daglicht (dus met de verlichting uit – ik rij tegenwoordig altijd met mijn verlichting aan, zelfs de kleinste stukjes) valt dit defect niet meteen op.

Toch maar prutsen.
Vele auto’s geleden heb ik wel eens een lampje verwisseld.

In de kofferbak vond ik een zowaar een doosje lampjes.
Na enig zoeken vond ik ook nog de ontgrendelingsknop van de motorkap, ergens onder het stuur.
Drukken en de motorkap kwam omhoog.
Nu nog van de windhaak en ik kon aan de slag.

Mijn rechterwijsvinger peuterde aan de windhaak (die voorkomt dat de motorkap tijdens het rijden omhoog waait zodat je niets meer ziet).

Van links naar rechts.
Van rechts naar links.
Trekken.
Duwen.

De duim ging helpen.
Maar nee, ik kreeg er geen beweging in.
Het enige resultaat was dat ik zwarte vingers kreeg.

Ik nam een resoluut besluit.
Ik stapte in en sjeesde naar mijn doel.

Twee uur later was ik weer thuis.
Ik pakte mijn mobiel en belde de wegenwacht.
Aarzelend legde ik mijn probleem uit: lamp stuk, ik krijg de motorkap niet open…
De ANWB mevrouw (ook dat nog!) wilde wel op zoek gaan naar een techneut.
Nee nee nee!
“Kunt u misschien iemand sturen?”
“Maar natuurlijk!”

(Later kreeg ik het volgende grapje om mijn oren: “Mevrouw, wat heeft u een lage stem?!”

Binnen het half uur belde de wegenwachter aan.
“Sorry sorry, ik krijg de motorkap niet open.”
Ik mocht op de ontgrendelingsknop drukken en voordat ik de kans kreeg om te kijken hoe het moest stond de motorkap al op de haak.
“Kunt u mij straks laten zien hoe die motorkap open moet?”
De wegenwachter knikte ja.
Hij legde uit hoe je de lamp verwisselen moest.
“Vroeger, in mijn Peugeotje, deed ik het altijd zelf.”
“Deze is ook niet zo moeilijk” zei de beste man.

En hup, mijn linkerkoplamp straalde weer als vanouds.
Ik bedankte de wegenwachter uitbundig en huppelde dolgelukkig mijn huis in.

Even later: “KUT!”

Nu weet ik nog niet hoe de motorkap open moet!
Zal wel weer op bellen uitdraaien bij een defect lichtje.

Af en toe ben ik net een oud wijf.
Zat ik midden in de nacht grote wolken naar het plafond te blazen (spaarlampje aan), hoorde ik ineens een grote auto onze parkeerplaats op rijden.
Natuurlijk keek ik naar buiten.
Er kwam een ambulance voorbij.
“Huh! Een ambulance! Alweer!”
Afgelopen jaar zijn er al twee lijken uit ons gebouw afgevoerd, dus ik was zeer benieuwd wie er ditmaal een goddelijke nominatie had gekregen.
Maar dit was wel een hele rare ambulance.
Hij reed traag, keerde op zijn elfendertigst en: Zijn zwaailichten stonden uit!
Toen stopte hij voor onze ingang.
Ik spurtte naar de andere kant van de kamer en klikte het spaarlampje uit.
Loeren is namelijk alleen leuk als je niet gezien wordt.
Te laat was ik terug.
Gemoedelijk stond de volkomen donkere ambulance voor onze ingang te wachten.
Dit was toch wel even anders dan de vorige keer.
Toen was de ambulance vergezeld van twee flink blauwzwaaiende politieauto’s en een hoop stemmen.
Ik baalde en trok aan mijn sigaar.
Biggles kwam in mijn gedachten.
Zijn sigaretje was op grote afstand nog te zien!
Bij mijn volgende trekje schermde ik mijn rokertje met de hand af.
Gebeurde daar nog wat beneden!
In gedachten ging ik de bewoners van mijn flat na.
Voor wie o wie was die ambulance gekomen?
Ik maakte maar een wandelingetje door de donkere kamer.
Dit duurde mij te lang.
Toen hoorde ik de portiekdeur opengaan en ik racete terug naar het raam.
Ik zag een vent zonder ambulancekleding naar de auto lopen.
Gevolgd door een vrouwtje voorzien van plastic zakken.
Ach god!
Het vrouwtje moest werken.
Altijd loopt ze van of naar haar auto in verpleegsterskleding.
En altijd alleen.
De man maakt aanstalten om om de auto heen te lopen, daarna draaide hij zich om.
Met zijn autosleutel klikte hij de deur voor het vrouwtje open.
Toen liep hij naar zijn eigen portier.
“Hé hufter! Kun je de deur niet even openhouden voor dat meisje?!”
Dit dacht ik.
Ze opende het portier en klom naar binnen.
De plasticzakken werden op de vloer gezet en ze gespte zich braaf in de gordels.
Daar gingen ze.
Vier uur in de nacht.
Vol van medelijden keek ik de auto na.