artymarty.net

Toen ik thuiskwam zag ik dat de postbode iets heel aardigs door mijn brievenbus had gegooid.
Een klein tijdschrift met de tekst: “Cadeau op de mat”.
Nu heb ik wel geen mat achter mijn voordeur liggen maar ik dacht dat het “bij wijze van spreken” bedoeld was.
Ik keek rond maar ik zag niets dat op een cadeau leek.
Ook goed, wat in het vat zit verzuurt niet.

De volgende dag: geen cadeau.
De dag daarna: weer geen cadeau.
Na een week: nog steeds geen cadeau.

Twijfel sloeg toe.
Zou de postbode zijn “cadeau op de mat” misschien letterlijk nemen?
Ik keek door het glas van mijn voordeur van buiten naar binnen en inderdaad, zeer zichtbaar was er geen mat aanwezig.
Ik pakte mijn fiets en reed naar de winkel voor huishoudelijke spullen en andere prullaria om een deurmat te kopen.
Deze deurmat legde ik zodanig achter de voordeur dat de tekst “WELKOM” de postbode niet kon ontgaan.

De volgende dag: geen cadeau.
De dag daarna: weer geen cadeau.
Na een week: nog steeds geen cadeau.

Ja hallo!
Een belofte niet nakomen is een zeer ernstige misdaad!
Tenminste voor mij!
Ik pakte het tijdschrift om op zoek te gaan naar een telefoonnummer om mijn beklag te doen.
Toen zag ik pas dat er een dubbele punt achter “Cadeau op de mat” stond.
“Cadeau p de mat: Gratis postzegels tijden Weken van de Kaart”
Dat was de volledige tekst.

Zouden de mij geschonken postzegels reeds weggewaaid zijn, in mijn tochtige huis?
Kribbig bladerde ik verder en las: “Ga snel naar de winkel: op=op!”

Ja dames en heren!
Voor het cadeau op de mat dient u eerst naar de winkel te gaan, vijf euro te verspillen aan drie (3!) wenskaarten, vervolgens krijgt u bij die drie (3!) wenskaarten drie gratis postzegels, die drie gratis postzegels dient u zelf op de deurmaat te leggen en dan pas heeft u uw “Cadeau op de mat”.

Het zijn de weken van de kaart.
Moet ik nu echt het grapje maken dat ik door deze onzin helemaal van de kaart ben?
Net als mijn weken?

(Eén zin kan miljoenen verneuken.)