literatuur « artymarty.net

Blog

zwijgtherapie

mei 12, 2008 at 12:01 am | In cultuur, literatuur, persoonlijk | No Comments

meneertje kletskous

Meneertje Kletskous lezen!

de papenpoëet ontleed

mei 10, 2008 at 12:01 am | In column, gedichten, literatuur, poezie, religie | No Comments

Het is vandaag 10 Mei.
Het zonnetje schijnt.
De lucht is blauw.

Ik zou zeggen:
De perfecte dag om eens de papenpoëet te gaan ontleden.

Niet helemaal uiteraard.
Gewoon een stukje.
Aan de hand van een gedichtenbundel.
Misschien verschaft het mij, en u, inzicht waarom de papenpoëet van die rare dingen zegt.

Ik heb voor mij liggen:
Auteur: Huub Oosterhuis
Titel: Hand op mijn hoofd
1965
2e druk
Amboboeken worden in de handel gebracht door uitgeverij De Fontein.

Op de voorkaft staan zwarte woorden op een wittige achtergrond (tweederde van bovenaf bekeken) en zwarte woorden op een sombere groene achtergrond.(het onderste gedeelte).
De zwarte woorden op de wittige achtergrond komen uit het gedicht dat op bladzijde 27 te vinden is, maar zij zijn zo ver naar voren gehaald dat alleen het binnenste stuk van dat versje te lezen zijn.

Wat wij o.a. lezen is:

“groot woord valt uit”
“oog moet dicht”
“meeste herhaalt zich”

Heel grappig van de typograaf Fons van der Linden om nu juist op “groot woord” in te zoemen!
(Of zou de papenpoëet dit zelf verzonnen hebben?)
Deze regeltjes zijn minimaal 43 jaar oud maar zijn nog steeds geldig voor onze papenpoëet.

“groot woord valt uit”
De papenpoëet gebruikte in 2006 grote woorden in zijn uitval naar de IND.
Hierover heb ik al uitgebreid geschreven.

“oog moet dicht”
De papenpoëet verheft onrecht tot recht en wij dienen onze ogen daarvoor te sluiten.
Ook hierover heb ik al eerder mijn standpunten uitgelegd.
(Generaal Pardon pleegde de bekende coup!)

“meeste herhaalt zich”
Dit is na “wij zijn allen geboren en wij zullen allen sterven” zo’n beetje de grootste open deur die op onze aarde te vinden is.
Alles herhaalt zich!
De mensen komen en gaan.
De dieren komen en gaan.
De planten komen en gaan.
De seizoenen komen en gaan.
En de stompzinnigheden komen en gaan.
Als ik eventjes héél kort door de bocht conclusies trek dan heeft de geestelijke ontwikkeling van onze papenpoëet dus 43 jaar stilgestaan.

Wat mij verder opvalt, is de inconsequente typografie van de titel.
Op de voorkaft staat:
“Hand op mijn hoofd”
Op de rug staat:
“HAND OP MIJN HOOFD”
Op bladzijde 1 staat:
“HAND OP MIJN HOOFD”
Op bladzijde 3 staat:
“hand op mijn hoofd”
Het is zo inconsequent dat het geen toeval kan zijn.
Ik word er echter kribbig van.
Ik heb zoiets van:
“Wat wil je nu?!”

Op de achterflap worden wij verblijd met een zwart-wit foto van onze papenpoëet, gevat in hetzelfde wit als op de voorkaft te zien is.
(De voor- en achterkant lopen in elkaar over.)
Het is een profielfoto, van de rechterzijde genomen.
Het haar deftig naar achteren gekamd.
Een strenge zwarte bril op de neus.
Het hoofd diepzinnig naar beneden gebogen:
(De papenpoëet zit aan zijn bureau hard te werken!)
In een net pak (al moet ik de stropdas er bij verzinnen omdat ik alleen een hoofd en een stukje rechterschouder zie).
Op de achtergrond zijn vaag boeken te zien.
Als ik de indrukwekkende foto beschouw is het mij een raadsel waarom onze papenpoëet geen minister is geworden.
Nee, minister-president!

In het sombere groen aan de onderzijde staat een zwart tekstje.
(Zwarte letters op somber groen is een slechte combinatie.)
Er staat:
“Huub Oosterhuis (1933, Amsterdam) publiceerde blablablabla.”
De onderste zin is wel van belang:
“In 1963 ontving ontving hij de Anne-Frankprijs.
Nee, wij vallen niet van verbazing van onze stoel!
Daarvoor hebben wij teveel meegemaakt.
Ik zou zeggen:
“wir schaufeln ein Grab in den Lüften da liegt man nicht eng”
(Todesfuge, Paul Celan – pleegde in 1970 zelfmoord door in de Seine te springen)

Wanhopig naar de wolken graaien, iets anders blijft er niet over.

Binnenkort ga ik verder.
Dan behandel ik Oosterhuis’gedicht: De kerk is een hoer.

een wel heel korte roman

april 25, 2008 at 12:01 am | In literatuur, taal, verhalen | No Comments

Het was precies Donderdagmiddag drie minuten over drie dat Jan-Kees zijn vertrouwen in de mensheid verloor.
Op dat moment kreeg hij een enorme vuistslag van een neprode kortgeknipte dame op zijn achterhoofd.
Met de sterretjes voor zijn ogen wankelde hij naar een lantaarnpaal om zich aan vast te klampen.
Arme Jan-Kees.
Dagen had hij gewerkt aan een verslag over raadselwolken, dat eenmaal netjes uitgeprint in een snelhechter moest worden ingebonden.
Maar waar hij ook zocht, de perforator voor de broodnodige gaatjes bleek onvindbaar.
Terwijl hij steeds wanhopiger zocht begon hij gedachteloos te zingen.
“Waar is mijn gatending, waar is mijn gatending?”
Gedachteloos zingen deed Jan-Kees altijd als hij iets kwijt was.
Ten einde raad besloot hij om naar de kantoorboekhandel te wandelen en een nieuwe gatendrukker te gaan kopen.
“Smeerlap! Hoe durf je zo over vrouwen te spreken?!” hoorde hij vlak achter zich een vrouwenstem zeggen.

op zoek naar joe cocker

maart 30, 2008 at 12:01 am | In column, literatuur, muziek, radio | No Comments

Internet is soms net mijn huis.
Als ik iets kwijt ben moet ik er nooit naar gaan zoeken.
Vrijwel altijd (dus niet altijd – heláás!) duiken de onvindbare spullen ineens spontaan weer op.

In Joe Cocker’s nummer “Have A little Faith In Me” zit in de elfde/twaalfde seconde een hik.
Ik ben zo’n type dat zich dus op de hik gaat concentreren.

Van die hik moest ik dus af.
Ik ging het nummer een paar keer downloaden.
En wat bleek, elke versie die ik binnenhaalde bevatte de hik.
Bleef de vraag mij kwellen: hoort die hik erin of niet?
Want heel vaak zijn de nummers die je via peer to peer binnenhaalt kopieën van elkaar.
Soms denk ik wel eens dat alle versies die je binnenhaalt afkomstig zijn van hetzelfde slechte origineel (eigenlijk een kopie).
Of ze nu 128 , 256 of 320 kb/s zijn.

Ik zocht verder en kwam bij LastFM uit.
Een internet streaming muzieksite.
(http://www.last.fm/)
Daar vond ik Joe Cocker’s “Have A little Faith In Me”
“Joepie!” riep ik tegen de monitor.
Dit moet de originele versie zijn!
Toen kwam de teleurstelling.
Deze website is uitsluitend toegankelijk voor USA ingezetenen.

Op zoek gegaan naar een gratis USA proxy.
Je wordt dood gegooid met gratis proxies maar zelden één die fatsoenlijk werkt.
Een gratis proxy vreet tijd.
Wachten wachten wachten……geen contact.
Pas bij de vijfde proxy had ik beet: ik kon surfen, traag, maar hij deed het.
En zowaar kon ik LastFM op.
Toen moest ik een – GVD! – een muziekspeler installeren.
Ook dat lukte.
Maar het muziekje beluisteren lukte niet.
Hoe vaak ik ook op de “geen lidlink” klikte, de site bleef om login gegevens vragen.

Ik gaf het op en nijdig deïnstalleerde ik de muziekspeler.

De volgende dag ging ik op zoek naar een paid proxy.
En ja hoor, ik vond wat ik niet zocht, een gratis proxy server.
(http://anonymizer.nntime.com/ )
Een helder overzicht vanuit welk land je wenste te surfen.
Een url invullen en surfen maar.

(Op dit moment is de landenlijst wegens “errors” zoek. O, nu is de lijst er weer.)

In de linkerbovenhoek van de pagina staat netjes via welk ip-nummer je surft.

Na een beetje rommelen op LastFM kon ik eindelijk “Have A little Faith In Me”
beluisteren.
Met de hik erin!
Daarna kwamen Rod Steward, Elton John en Dire Streets voorbij.
Precies de oude lullen muziek waar ik van houd.
Ik hoefde niet eens de software te installeren.

Nu ik het opnieuw probeer krijg ik het zaakje niet aan de gang.
Probeer te registreren maar de proxy weigert secure verbindingen.
De software geïnstalleerd.
Die vraagt om inloggegevens die ik niet heb.
Programma weer verwijderen.
Cash legen.
(Ik gebruik Firefox)

Probeer Opera.
Maak weer verbinding via de anonymizer.
Ga nu op zoek naar Elton John.

Kom hier terecht: “Now playing: Elton John’s Similar Artists”
EN ER KOMT MUZIEK UIT DE PC!!

Waarom het nu weer wel werkt weet ik niet.
Misschien heeft het met het ip-adres te maken.
Bekende proxies worden vaak geblokkeerd.
Elke keer als je start wijst de anonymizer je een andere ip toe.

PS 1
Ik ben nu een aantal uren verder en de muziek stroomt nog steeds de kamer in.
Als alles blijft werken dan schrijf ik de volgende keer een stukje hoe je pc de muziek kunt laten binnenslurpen.

PS 2

Mocht je van plan zijn om allemaal rare dingen te gaan doen via een proxy (illegale software, kinderprorno, haatmails, terreuracties etc.) bedenk wel dat op internet niets is wat het lijkt.
Persoonlijk vertrouw ik die proxies voor geen meter.
Het is heel goed mogelijk dat proxies worden opgezet door politie- en inlichtingendiensten.
Of waarom zou de proxyserver jouw gegevens niet delen?
Yahoo heeft ook zoiets gedaan.

PS3
Ik heb me een partij moeilijk zitten doen
De similar artists zijn gewoon bereikbaar!

Luister naar Joe Cocker’s Similar Artists :
http://www.last.fm/listen/artist/Joe%2520Cocker/similarartists
Luister naar Elton John’s Similar Artists:
http://www.last.fm/listen/artist/Elton%2520John/similarartists

waarom ik niet voor het boekenbal werd uitgenodigd

maart 13, 2008 at 12:01 am | In literatuur, media | No Comments

Ik ben geen bekende Nederlander.
Ik ben geen artiest.
Ik ben geen TV persoonlijkheid.
Ik ben geen acteur.
Ik ben geen regisseur.
Ik ben geen producent.
Ik ben geen toneelspeler.
Ik ben geen journalist.
Ik ben geen presentator.
Ik ben geen politicus.
Ik ben geen columnist.
Ik ben geen museumdirecteur.
Ik ben geen uitgever.
Ik ben geen redacteur.
Ik ben geen cabaretier.
Ik ben geen kunstenaar.
Ik ben geen schilder.
Ik ben geen tekenaar.
Ik ben geen jurylid.
Ik ben geen vriendje van.

Oja.
Ik ben ook geen schrijver.

de spijkerbroek van renate dorrestein

maart 11, 2008 at 1:43 am | In column, literatuur, maatschappij, media, radio, televisie | No Comments

Sinds het verschijnen van het Hemelse Gerecht (1991) van Renate Dorrestein ben ik een groot bewonderaarster van deze schrijfster.
Om een stelletje menukaarten als literatuur te verkopen, daar neem ik mijn petje voor af.
Ok, tussen de menukaarten door gebeurt er het een en ander, maar wat, dat ben ik totaal vergeten.

Renate Dorrestein was in de jaren tachtig een mevrouw met heel veel praatjes.
Vooral over mannen had ze de wijsheid in pacht.
Mannen moesten dit, mannen moesten dat, en mannen moesten vooral niet slap zijn.

Toen kwam, als een hemels gerecht bij heldere hemel, de ziekte ME naar beneden donderen.
Mevrouw geen praatjes meer.
Uitgeput lag ze in een antroposofische afdeling van ziekenhuis Berg en Bosch te Bilthoven
Antroposofisch wil zeggen: houten planken aan de muren en houten meubeltjes.
Ik ben er wel eens geweest, en ik moet zeggen, het zag er gemoedelijker uit dan een gewone verpleegafdeling, maar verder is dat antroposofische gedoe uiteraard allemaal flauwekul.

Daarentegen is de ziekte ME, in tegenstelling tot wat harde artsen beweren, geen flauwekul.
De ziekte is aangetoond.
Patiënten hebben minder grijze stof in de hersenen.
Maar waarom hebben de ME-patiënten minder grijze stof in de hersenen?
Hebben ze minder grijze stof omdat ze moe zijn of zijn ze moe omdat ze minder grijze stof hebben?

Als ik tegen ME-patiënten zeg dat de ME veroorzaakt wordt door een psychische aandoening, dan worden ze vaak boos.
Een psychische aandoening is wel het laatste wat mensen kunnen gebruiken.
Toch denk ik dat het waar is.
De ziekte is het gevolg van psychisch en lichamelijk uitwonen.

Nee, de mens is niet maakbaar.
Al roep je nog zo hard van wel.
Op een bepaald moment grijpt de natuur in en het is over en sluiten.

Daarom voelde ik toen Renate Dorrestein met ME in Berg en Bosch lag enig leedvermaak.
Daar ga je tante!
Met je grote mond.

Ongetwijfeld heeft de ziekte ME Renate Dorrestein een lesje in nederigheid gegeven.
Maar blijkbaar toch nog te weinig.

Onlangs was ze bij Pauw en Witteman en daar ging ze weer los.
Het ging over het gedrag van oude mensen.
Al die oude lullen die maar net doen of ze jong zijn.
Dat is toch belachelijk!
Zelf heeft Renate Dorrestein (54) geverfde haren en ze loopt nog steeds rond in een spijkerbroek.
Als bewijs stond ze spontaan van de tafel op (kan dat dan met die microfoontjes? of was het voorgekookt) en priemde haar kont (of verbeeldde ik mij dat) richting camera.

Geërgerd zag ik het gebeuren aan.
Ik zag iemand die mensen aanviel op een gedrag dat ze zelf ook vertoonde.
Pauw vroeg er ook naar.
Ja zei Renate Dorrestein dat is twijfel, ik verkeer zelf ook in twijfel.

Tja, bij twijfel niet aanvallen zeg ik altijd.
Zou zij ook eens moeten doen.

uitstraling

januari 2, 2008 at 12:01 am | In literatuur, persoonlijk, verhalen | No Comments

Ik had me toch een uitstraling met Oudjaar zeg.
Waar kwam die nou ineens vandaan?
Was het om dat ik opgelucht was dat het jaar erop zat?
Niet echt.
Ik heb er al zoveel jaren opzitten.
Eentje meer of minder maakt heus niet uit.
Was het omdat ik mijn vader uit het ziekenhuis ging ophalen?
Ook niet.
Uit puur egoïstische bewegingen had ik het ophalen liever doorgeschoven naar het nieuwe jaar.
Ik zat niet te wachten op al dat geregel, gedoe en zorgen van “redt hij het wel in zijn eentje” etc. tijdens “Oud en Nieuw”.

Tegenover het ziekenhuis was een Supermarkt.
Een klein volgestampt benauwd hok, gericht op studenten, alleenstaanden en een paar bejaarden.
Je wordt er raar aangekeken als je een héél brood wil hebben.
Deed daarom maar vier halfjes in mijn karretje.
Maar drúk, tjonge jonge wat liep die toko.

Toen mijn vier halve broden plus een stukje kaas aan de beurt waren om afgerekend te worden klaagde een meneer tegen de caissière dat de rij te lang was – er diende een (derde) kassa bij te komen.
“Boos boos boos” zei ik tegen de caissière.
Ze schoot in de lach.
“Wat een benauwd winkeltje” zei ik.
Weer een lach.
“Zo zijn alle supermarkten hier” antwoordde ze.
“Ach, het is meteen voor mij de laatste keer” deed ik vrolijk.
“Wat jammer nou!” kreeg ik terug.
(En daar zat geen spotternij in verborgen!)

Wierp de boodschappen in de auto en wandelde het ziekenhuis in op weg naar mijn oude heer.
Rolstoel regelen (terugbrengen hoor!), zette me pa erin en reed hem naar mijn auto.
Hij had zijn crisis (godzijdank!) goed doorstaan want het was al meteen van:
“O rij je zo?! Waar staat je auto? O daar? Ja nu snap ik het…ik dacht even…)
Ik parkeerde mijn vader in mijn wagen -zeer vertrouwd want ooit de zijne.

En ging de rolstoel terugbrengen.
Vlak voor de ingang lachte een zustertje, op weg naar haar werk, mij vriendelijk toe.
Die lach ving ik op in een hoofddraai op.
Ik keek weer in haar richting (ik ben zo type die bekenden vaak over het hoofd ziet) en hup het lachje werd, nu breder, herhaald.
Ik dacht haar niet te kennen.
Maar lachte - uiteraard! - terug.

We kwamen samen in die traag draaiende ziekenhuisdeur terecht.
“U gaat gezellig een dagje met meneer Stevens uit”.
“O” dacht ik, ben ik dan toch aangezien voor iemand anders.
Dus was het geen zomaarlachje?
“Ik geloof dat u mij aanziet voor iemand anders” zei ik beleefd.
Toen was het dikke pret.
Het zustertje wees naar de rolstoel waarop een groot vel wit papier was geplakt en daarop was met zwarte viltstift geschreven: “Dhr. Stevens, afdeling huppeldepup”
Ik lachte enigszins schaapachtig want ik had de tekst bij ontvangst van de rolstoel heus wel gelezen. (Stom stom stom!)
Maar dit vertelde ik niet.
Alleen maar dat ik de stoel even geleend had voor mijn vader.
We namen afscheid om elkaar een gang verder weer tegen het lijf te lopen.
Toen was het mijn beurt om hard te lachen.
“Ik vroeg” Gaat u naar de afdeling huppeldepup.
“Ja” zei ze.
“Wilt u die rolstoel dan meenemen”
Geen probleem.

Gelukkig was het geen meisje voor mij om verliefd op te worden.
Anders had ik tot handelen moeten overgaan.
(Met een zieke pa die zat te vernikkelen in een stilstaande, dus onverwarmde auto.)
En als ik dat niet had gedaan dan had ik nu de pest in mijn lijf gehad.

Toen ik bij de auto terugkwam viel het me mee dat mijn oude heer niet achter het stuur was gekropen maar braaf was blijven zitten op de plek waarop ik hem geparkeerd had.