artymarty.net

Papa ArtyMarty had zowaar spontaan zijn versgeplukte en onbespoten rabarberstronken gewassen, in blokjes gesneden en tot moes gekookt.
Dat beetje teveel aan water mocht de pret niet drukken.
Wat schepjes suiker al roerende toegevoegd, vooral niet te veel, want die witte geraffineerde suiker is de pest voor je botten.
Vol verwachting (en tegen beter weten in) presenteerde ArtyMarty zijn gezinnetje zijn kooksel.
“Laat die deksel op dat doosje zitten” opende kindlief het diner.
“Als toetje” vervolgde moeders.
Mistroostig keek ArtyMarty naar het afgesloten bakje.
“Het stinkt!” ging kindlief verder.
“Maar we nemen in ieder geval een hapje. Dat is wel zo eerlijk!”
Ja ja, mama weet wel hoe je de stemming er in kunt houden.
Na het eten hevelde papa ArtyMarty een paar lepels rabarber over van het bakje naar een kommetje.
“Jij eerst” zei de dochter tegen haar moeder.
Moeder nam een hap en alle frustraties van een armoedige jeugd – een tekort aan geld en een teveel aan kinderen; dus heel veel rabarber uit eigen tuin: rabarbermoes, rabarberlimonade, rabarbertaart en rabarbercake etc. – wrong zich in één seconde in haar gezicht naar buiten.
“Kijk” dacht ArtyMarty, “goed voorbeeld doet volgen!”
Groot was dan ook zijn verbazing dat zijn kind toch één hapje nam.
“Zuur! Er zitten draden in!”
Het kind gaf bijna over.
Zonder medelijden staarde ArtyMarty naar zijn dochter.
“Er zit te weinig suiker in” was het verwijt van ma.
“Dat is express” verdedigde ArtyMarty zich. “Suiker breekt je botten af!”

Dus ArtyMarty eet zijn rabarber zelf op en geeft ook wat aan zijn vader die dankbaar is voor elke hap voedsel die hem wordt aangeboden daar er een tijd in zijn leven is geweest (de Tweede wereld Oorlog) dat hij helemaal niets te vreten had gehad.