artymarty.net weblog

Het is vandaag 10 Mei.
Het zonnetje schijnt.
De lucht is blauw.

Ik zou zeggen:
De perfecte dag om eens de papenpoëet te gaan ontleden.

Niet helemaal uiteraard.
Gewoon een stukje.
Aan de hand van een gedichtenbundel.
Misschien verschaft het mij, en u, inzicht waarom de papenpoëet van die rare dingen zegt.

Ik heb voor mij liggen:
Auteur: Huub Oosterhuis
Titel: Hand op mijn hoofd
1965
2e druk
Amboboeken worden in de handel gebracht door uitgeverij De Fontein.

Op de voorkaft staan zwarte woorden op een wittige achtergrond (tweederde van bovenaf bekeken) en zwarte woorden op een sombere groene achtergrond.(het onderste gedeelte).
De zwarte woorden op de wittige achtergrond komen uit het gedicht dat op bladzijde 27 te vinden is, maar zij zijn zo ver naar voren gehaald dat alleen het binnenste stuk van dat versje te lezen zijn.

Wat wij o.a. lezen is:

“groot woord valt uit”
“oog moet dicht”
“meeste herhaalt zich”

Heel grappig van de typograaf Fons van der Linden om nu juist op “groot woord” in te zoemen!
(Of zou de papenpoëet dit zelf verzonnen hebben?)
Deze regeltjes zijn minimaal 43 jaar oud maar zijn nog steeds geldig voor onze papenpoëet.

“groot woord valt uit”
De papenpoëet gebruikte in 2006 grote woorden in zijn uitval naar de IND.
Hierover heb ik al uitgebreid geschreven.

“oog moet dicht”
De papenpoëet verheft onrecht tot recht en wij dienen onze ogen daarvoor te sluiten.
Ook hierover heb ik al eerder mijn standpunten uitgelegd.
(Generaal Pardon pleegde de bekende coup!)

“meeste herhaalt zich”
Dit is na “wij zijn allen geboren en wij zullen allen sterven” zo’n beetje de grootste open deur die op onze aarde te vinden is.
Alles herhaalt zich!
De mensen komen en gaan.
De dieren komen en gaan.
De planten komen en gaan.
De seizoenen komen en gaan.
En de stompzinnigheden komen en gaan.
Als ik eventjes héél kort door de bocht conclusies trek dan heeft de geestelijke ontwikkeling van onze papenpoëet dus 43 jaar stilgestaan.

Wat mij verder opvalt, is de inconsequente typografie van de titel.
Op de voorkaft staat:
“Hand op mijn hoofd”
Op de rug staat:
“HAND OP MIJN HOOFD”
Op bladzijde 1 staat:
“HAND OP MIJN HOOFD”
Op bladzijde 3 staat:
“hand op mijn hoofd”
Het is zo inconsequent dat het geen toeval kan zijn.
Ik word er echter kribbig van.
Ik heb zoiets van:
“Wat wil je nu?!”

Op de achterflap worden wij verblijd met een zwart-wit foto van onze papenpoëet, gevat in hetzelfde wit als op de voorkaft te zien is.
(De voor- en achterkant lopen in elkaar over.)
Het is een profielfoto, van de rechterzijde genomen.
Het haar deftig naar achteren gekamd.
Een strenge zwarte bril op de neus.
Het hoofd diepzinnig naar beneden gebogen:
(De papenpoëet zit aan zijn bureau hard te werken!)
In een net pak (al moet ik de stropdas er bij verzinnen omdat ik alleen een hoofd en een stukje rechterschouder zie).
Op de achtergrond zijn vaag boeken te zien.
Als ik de indrukwekkende foto beschouw is het mij een raadsel waarom onze papenpoëet geen minister is geworden.
Nee, minister-president!

In het sombere groen aan de onderzijde staat een zwart tekstje.
(Zwarte letters op somber groen is een slechte combinatie.)
Er staat:
“Huub Oosterhuis (1933, Amsterdam) publiceerde blablablabla.”
De onderste zin is wel van belang:
“In 1963 ontving ontving hij de Anne-Frankprijs.
Nee, wij vallen niet van verbazing van onze stoel!
Daarvoor hebben wij teveel meegemaakt.
Ik zou zeggen:
“wir schaufeln ein Grab in den Lüften da liegt man nicht eng”
(Todesfuge, Paul Celan – pleegde in 1970 zelfmoord door in de Seine te springen)

Wanhopig naar de wolken graaien, iets anders blijft er niet over.

Binnenkort ga ik verder.
Dan behandel ik Oosterhuis’gedicht: De kerk is een hoer.